Onlangs deed zich een kwestie voor die een zeer onaangenaam beeld gaf van hoe mensen binnen de Kerk tegenwoordig met elkaar menen te moeten omgaan. Het gaat hierbij om de zaak van het Episcopaat versus Observatrix.

Observatrix is de nickname waaronder de Rotterdamse advocate mr. Erica Schruer jarenlang een gelijknamige weblog bijhield, met name gewijd aan schuldhulpverlening en ontwikkelingen binnen de vaderlandse afdeling van de Katholieke Kerk. Dat laatste deed ze uitermate kritisch, soms op het fanatieke en onbeschofte af.

Mevr. Schruer had de laatste tijd onder meer veel kritiek op het beleid van de nieuwe aartsbisschop van Utrecht, mgr. Wim Eijk, dat zij als dictatoriaal aanmerkte. Kennelijk is deze kritiek de aartsbisschop, en mogelijk ook andere bisschoppen, inmiddels teveel geworden.

Enkele weken geleden schreef Observatrix namelijk dat zij namens de bisschoppenconferentie een brief van een advocaat had ontvangen, met het kennelijke “verzoek” om haar kritische logs te verwijderen. Vervolgens is zij, om de eer aan zichzelf te houden, begonnen al haar ruim 2000 artikelen uit de rubriek Sentire cum Ecclesia (meedenken met de Kerk) te verwijderen.

Ze kondigde aan per 8 mei met een nieuwe insteek te komen, maar afgezien van een resume van de afgelopen ontwikkelingen is het daar, bij mijn weten, niet van gekomen. Inmiddels is de weblog verdwenen, de gelijknamige website offline en ook haar twitteraccount opgeheven. Het enige wat nog lijkt te resteren is een heus Wikipedia-artikel over deze inmiddels roemruchte weblog.

Wat de redenen voor deze totale verdwijning van Observatrix zijn, is mij vooralsnog niet bekend. Feit is wel dat dit alles de indruk wekt dat kritiek binnen de Kerk keihard wordt afgestraft. Zelf kon ik me niet altijd in de snijdende toon van Observatrix vinden, maar ik heb onderhand wel meer begrip voor haar frustratie en boosheid gekregen.

Zeker in de huidige tijd (met alle lessen die we uit het verleden geleerd zouden moeten hebben) en zeker in de Kerk (waar een respectvolle omgang met elkaar centraal zou moeten staan) zou het niet zo mogen zijn dat kritiek op dermate harde wijze wordt onderdrukt, of dat mensen zich zelfs maar tot zwijgen gedwongen zouden moeten voelen.

(Lees over deze zaak ook “Observatrix ‘stopt’ – een nabeschouwing” door Erik van Goor, die mevr. Schruer ziet als één van de laatst overgebleven strijders uit de tijd van de grote polarisatie en die nu slachtoffer is geworden van een angstvallig hooggehouden facadeconservatisme)

Update dec. 2011: inmiddels is gebleken dat het weblog van Observatrix al weer enige tijd online is.

Eerder vandaag heeft paus Benedictus XVI zijn voorganger Johannes Paulus II zalig verklaard. Ter ere daarvan hier xe9xe9n van de vele bijzondere initiatieven van onze vorige paus, namelijk de videoclip Abba Pater uit 1999:

(deze versie is Japans ondertiteld, maar visueel de beste die ik zo snel kon vinden).

Deze videoclip werd gemaakt ter promotie van de gelijknamige CD, waarop diverse gebeden en meditatieve teksten te horen waren. Naast de CD werd destijds ook een bijzonder fraai, eveneens gelijknamig boek uitgegeven, dat helaas nauwelijks bekendheid en navolging heeft gekregen.

Vandaag vond de zaligverklaring van Johannes Paulus II plaats op een dag die om meerdere redenen toepasselijk is, namelijk 1 mei:

Niet alleen is vandaag Beloken Pasen, oftewel de eerste zondag na Pasen, maar ook is het de Zondag van de Goddelijke Barmhartigheid, een feestdag die Johannes Paulus II in het jubeljaar 2000 instelde naar aanleiding van de visioenen van de Poolse zieneres Maria Faustina Kowalska.

Daarnaast is 1 mei vanuit de socialistische traditie de Dag van de Arbeid. Eveneens toepasselijk aangezien paus Johannes Paulus II in Polen ooit zelf als arbeider gewerkt heeft, zich de omstandigheden van de arbeiders heeft aangetrokken en daar, in de traditie van de sociale leer van de Kerk, onder andere de encycliek Centesimus Annus over schreef.

Tijdens de zaligverklaring droeg paus Benedictus XVI een redelijk modern kazuifel dat eerder ook al door Johannes Paulus II gedragen werd. Daarmee paste de huidige paus, die zelf een voorkeur voor de rijkversierde barokke stijl lijkt te hebben, zich gepast aan zijn voorganger aan.

Ter gelegenheid van de zaligverklaring heeft het Vaticaan ook speciaal de volgende fotowebsite gemaakt: www.johnpaulii.va

.

Een week geleden ontstond in katholieke kringen grote ophef over een uitgelekte brief waarin aartsbisschop mgr. Eijk van Utrecht de bisschop van Groningen, mgr. De Korte, ervan beschuldigde zich tegen de afspraken in over bepaalde gevoelige kwesties uit te laten.

Helaas kregen ook de regionale en landelijke media hier lucht van en kwamen er koppen zoals bijvoorbeeld "Katholieke top op voet van oorlog" op de voorpagina van het Haarlems Dagblad van afgelopen maandag 12 april. Ook in de commentaren overheerst vooral de verbazing, over het feit dat nu de Katholieke Kerk zo onder vuur ligt vanwege de misbruikschandelen, de kerkleiding kennelijk vooral bezig is met interne ruzies uit te vechten.

Daags erna, op dinsdag 13 april, vond de maandelijke vergadering van de Nederlandse bisschoppenconferentie plaats. Het was voor die gelegenheid dat mgr. Eijk middels zijn brief het gedrag van mgr. De Korte aan de kaak stelde. Des te opmerkelijker daarom dat mgr. Eijk zelf niet bij die vergadering aanwezig bleek te kunnen zijn, vanwege een bezoek aan Brazilixc3xab…

Na afloop werd verklaard dat de overige bisschoppen een constructief gesprek hadden gehad en dat ze de kwestie "in collegialiteit" willen afronden. Wat de zaak van de liederen van Huub Oosterhuis betreft werd verklaard dat het de verantwoordelijkheid van elke bisschop afzonderlijk is om te bepalen wat passend is voor de eredienst. Dat is wat mgr. De Korte ook stelde. Wat al of niet in een misboekje komt is iets anders dan wat een bisschop al of niet vanuit zijn herderlijke gezag voorschrijft.

Tenslotte heeft ook mgr. De Korte nog een reactie gegeven op de boze brief van de aartsbisschop. Hij verklaart deze als volgt: "Uit die toon blijkt dat de aartsbisschop en ik een geschiedenis hebben met elkaar en dat er wat oud zeer zit".

Vooralsnog zijn er dus nog geen koppen gerold. Maar de kwestie heeft wel weer een hoop onnodige schade veroorzaakt. Niet alleen aan het imago van de Kerk, maar ook aan de reputatie en integriteit van mgr. De Korte en aan gelovigen, die geschrokken zijn van de manier waarop hun herders kennelijk met elkaar menen te moeten omgaan.

Er mag dan oud zeer tussen mgr. Eijk en mgr. De Korte zitten, dat rechtvaardigt nog zeker niet de manier waarop de laatste nu beschuldigd is. De felheid daarvan doet denken aan de manier waarop begin jaren ’90 de toenmalige bisschop van Rotterdam, mgr. Philippe Bxc3xa4r, werd weggewerkt. Ook hij uitte zich geregeld genuanceerder en ruimdenkender dan meer conservatieve katholieken wenselijk achtten.

Mijns inziens is het betreurenswaardig dat zulke geestelijken zo de mond gesnoerd wordt. De Katholieke Kerk kenmerkte zich niet alleen door een relatief grote pluriformiteit, zij is ook gebaat bij een levendige uitwisseling van gedachten. Dit hoeft geenszins een gevaar te zijn als we beseffen dat daar een eenheid in Christus en rondom paus en bisschoppen aan voorafgaat.

Toepasselijk in dit verband is de Latijnse spreuk die lange tijd, maar achteraf ten onrechte, aan de kerkvader Augustinus werd toegeschreven: In necessariis unitas, in dubiis libertas, in omnibus caritas, of vrijelijk vertaald: Waar nodig eenheid, bij twijfel vrijheid en in alles de liefde.

Het is bij totalitaire dictaturen en sektes dat iedereen exact hetzelfde dient te geloven, te denken en te praten. Dat is eigenlijk tegengesteld aan waar het Katholicisme voor staat, maar toch lijkt er ook binnen de Kerk een steeds grotere neiging in die richting. In het nieuwste nummer van De Groene Amsterdammer wordt dit, naast een te panische omgang met seksualiteit, ook gesignaleerd onder de noemer "Van volkskerk naar sekte".

Tenslotte loopt deze tendens in de Kerk, paradoxaal genoeg, parallel aan de seculiere ontwikkelingen. De manier waarop de aartsbisschop nu opereert doet sterk denken aan de manier waarop in de media en in de politiek, bijvoorbeeld, gepoogd werd om door een veel te strikt geinterpreteerde "eenheid van beleid"bepaalde ministers tot zwijgen te brengen, met als gevolg dat onlangs het kabinet Balkenende IV viel.

.

Lees ook het artikel van dr. Nelly Stienstra in het ND: Neiging tot denken in machtstermen

.

Eigenlijk wilde ik hier nog wat uitgebreider stilstaan bij de enorme ophef die er de afgelopen weken rondom de misbruikschandalen in de Kerk waren. Toevallig kwam daar echter het bericht tussendoor dat de aartsbisschop van Utrecht, mgr. Eijk, in een brief de media-uitlatingen van de bischop van Groningen, mgr. De Korte, over de gezangen van Huub Oosterhuis, scherp veroordeeld heeft.

Ook op internet is inmiddels een uitgelekt en schijnbaar origineel exemplaar van deze brief beschikbaar (in PDF).

Wat mij direct opviel was de kille, zakelijke en wereldlijke toon. De brief begint met het hoogst formele "Excellenties", waar je toch eigenlijk iets hartelijkers en collegialers zou verwachten. De aartsbisschop kan hierin nog een voorbeeld nemen aan de Romeinse wellevendheid, waarmee de paus brieven en encyclieken begint: "Vereerde medebroeders in het bisschopsambt!"

Even afstandelijk is de groet. Na een "U een Zalig Paasfeest toewensend verblijven" volgt geen "In Christus", zelfs geen "hartelijke groet", maar slechts een "vriendelijke groet" – zoals elke willekeurige burger zijn zakelijke correspondentie afsluit. (Overigens wel merkwaardig dat een Zalig Paasfeest wordt toegewenst, terwijl de brief op 6 april gedateerd is – 2 dagen na Pasen dus – of zou hier dan wel ruimhartig de hele Paasoctaaf bedoeld zijn?)

Alles wat daartussen staat is feitelijk 1 grote aanklacht tegen mgr. De Korte, inclusief citaten, data en artikelen uit het kerkelijk wetboek. Het betoog van mgr. Eijk klinkt als het requisitoir waarmee een officier van justitie een straf eist. Het is dat zulke brieven waarschijnlijk standaard ook naar de nuntius worden gestuurd, want anders zou je denken dat hiermee in Rome de afzetting van mgr. De Korte wordt bepleit. (gezien de communicatieve problemen aldaar is het overigens goed denkbaar dat dat wel zo zal worden opgevat).

De brief ademt een boosheid en een hooghartigheid, die doet denken aan hoe met dissidenten werd omgegaan tijdens dicturen zoals die van de Nazi’s en de Communisten: uitspraken worden letterlijk geciteerd en standpunten worden op cynische wijze buiten de orde geplaatst (de bisschoppenconferentie zou geen parlement zijn en een bisschop geen partijleider).

Het was uiteraard de bedoeling dat deze brief binnenskamers bleef, maar dat maakt het eigenlijk alleen nog maar erger. Als publiekelijke verklaring zou je je deze tekst nog kunnen voorstellen, maar als vertrouwelijk schrijven naar collega’s is het niets meer of minder dan een dolk in de rug. De termen die richting mgr. De Korte worden gebezigd ("Wat wij bijzonder laakbaar achten", "op stuitende wijze", "verontrust ons des te meer" en "Omdat het risico zich aftekent dat dit een patroon wordt") laten hem geen enkele ruimte meer.

Zulke kwesties bespreek je face to face en zet je niet als een aanklacht op schrift. Daarnaast is de toon van de brief ook richting de andere bisschoppen erg belerend, alsof zij dat niet weten wordt bijvoorbeeld uitgelegd wat de taak van de censoren is.

Ikzelf sta er (helaas wederom) versteld van, dat onze kerkleiding zo amateuristisch te werk gaat. Amateuristisch vooral in de zin van geforceerd professioneel – wat dus niet professioneel is. En dan te bedenken dat religieuze leiders liefst nog boven het reguliere professionele zouden moeten uitstijgen – een houding die we nog altijd een beetje kunnen proeven uit de eerdergenoemde Romeinse hoffelijkheid.

Tenslotte is het te hopen dat de mainstream-media hier geen brood in zien, want als ze deze kwestie afzetten tegen de ophef over het seksuele misbruik, dan kunnen buitenstaanders niet anders dan concluderen dat de Kerk inderdaad een dictatuur is…

Pasen 2010 –

Voor het begin van de hoogmis op het Sint-Pietersplein nam kardinaal-staatssecretaris Angelo Sodano onverwacht het woord voor een korte toespraak. Daarin betuigde hij, namens de gehele geestelijkheid, steun aan de paus en zei onder meer: "Met u is ook het volk van God, dat zich niet laat imponeren door het geklets van het moment of door de beproevingen waardoor de gemeenschap van gelovigen soms getroffen kunnen worden." – duidelijk naar aanleiding van de vele kritiek die er de afgelopen tijd richting de paus is naar aanleiding van seksueel misbruik door katholieke geestelijken.

Opvallend was verder dat de paus tijdens de mis geen preek hield, ook een unicum. Mogelijk komt dit door zijn gezondheid, want Benedictus leek zwak en tamelijk apathisch voor zich uit te kijken.

Bij de zegen Urbi et Orbi na afloop leek de paus al weer wat levendiger, maar toch repte hij met geen woord over de misbruikschandalen.

Paus Benedictus XVI, in barok kazuifel en met zijn nieuwe kruisstaf,
na het uitspreken van de zegen Urbi et Orbi voor Pasen 2010.

Links
- Verwarring in het Vaticaan

Mijn vorige log over media-vriendelijkheid was nog niet klaar, of ik ontdekte dat elders op internet een flinke discussie plaatsvond waarbij het er alles behalve vriendelijk aan toe ging.
Vooral opmerkelijk was dat ook de bisschop van Groningen, Mgr. De Korte, zich via een column in het Nederlands Dagblad (ND) over deze discussie uitsprak.

Vanwaar?
Met anderen vraag ik me wel af waarom prominente katholieken zoals eerder Antoine Bodar en nu Mgr. De Korte in een protestantse krant als het ND menen te moeten schrijven, maar afgezien daarvan is hetgeen de bisschop ter sprake brengt zeer terecht.

Kritiek van rechts
Mgr. De Korte hekelt in zijn column de harteloze kritiek en respectloze laster die de laatste tijd vooral op websites en weblogs vanuit conservatief katholieke hoek te lezen valt: "Opvallend is dat menig kerkelijk ambtsdrager tegenwoordig niet zozeer van links, maar juist van rechts de wind van voren kan krijgen. In naam van rechtzinnigheid wordt de goede naam van mensen beschadigd."

Kritiek van links
Sinds de jaren ’80 werden paus en bisschoppen vooral vanuit progressieve en vrijzinnige hoek vrijwel continue blootgesteld aan kritiek. Deze is echter sinds het begin van het nieuwe millenium vrij snel verstomd, waarschijnlijk hoofdzakelijk door vergrijzing, maar wellicht ook doordat de algehele publieke opinie naar rechts opschuift.

Paradoxaal
In de Kerk blijft na het verstommen van de kritiek van links, nu de kritiek van rechts over – nu "links" langzaam uitsterft, blijven alleen de bisschoppen (en de KRO) nog als zondebok voor "rechts" over. Dit is natuurlijk even paradoxaal als tragisch als we er van uitgaan dat "rechts" doorgaans toch als conservatief en gezagsgetrouw geldt…

Vertwijfeling
Maar in de zeer conservatieve, vaak zelfs reactionair katholieke kringen lijkt men met zijn vertwijfeling nauwelijks meer raad te weten. Zo heeft menigeen de akelige neiging om over allerlei kleine en grote misstanden rechtstreeks bij het Vaticaan te gaan klagen en daar zelfs mensen aan te geven.
Voorbeelden daarvan zijn te vinden op de weblog van Observatrix, waar ook overigens met een welhaast onchristelijke spot over medegelovigen gesproken wordt. Naar het schijnt is dat ook xc3xa9xc3xa9n van de weblogs waar Mgr. De Korte in zijn column op doelde.

Tridentijnse ritus
De kritiek van conservatieve gelovigen richt zich vooral op de misstanden in de viering van de Eucharistie. Niet zelden pleiten zij daarom ook vurig voor herstel van de zogeheten Tridentijnse ritus, de vorm van misviering zoals die vxc3xb3xc3xb3r het Tweede Vaticaans Concilie (1962-’65) plaatsvond. Met name deze aanhangers van de Tridentijnse ritus voeren via internet een niet aflatende propaganda, waarbij soms gewoonweg niets en niemand ontzien wordt (zie ook mijn eerdere log "Tridentijnse toestanden").

Losgeslagen
De column van Mgr. De Korte is nu het eerste publiekelijke signaal dat de bisschoppen het wel genoeg vinden met de hetzes vanuit de rechterflank van de Kerk. Tot nu toe werd vooral achter de schermen geprobeerd hen in het gareel te houden, maar dat lijkt weinig succesvol te zijn.
Goed beschouwd raakt rechts nu net zo los van het kerkelijke centrum, als eerder met links het geval was – namelijk doordat deze gelovigen zich ieder voor zich paus wanen en hun eigen visie voor de onfeilbare waarheid houden.

—-
Lees ook:
- Orthodoxie wint, nou xc3xa9n?
- RK-Kerk is negatief over traditionele gelovigen

Vandaag was het precies 40 jaar geleden dat op 20 juli 1969 de eerste mens voet op de maan zette. Dit was zonder twijfel xc3xa9xc3xa9n van de grootste technologische prestaties van de mensheid, waaraan dezer dagen dan ook terecht weer veel aandacht wordt besteed.

Niet of nauwelijks bekend is echter dat bij deze eerste maanlanding ook het Laatste Avondmaal werd herdacht. Nadat de maanlander op de maan geland was, vierde astronaut Edwin "Buzz" Aldrin een privxc3xa9-eucharistie, waarbij hij communiceerde met brood en een beetje wijn die hij had meegekregen van zijn pastor van de presbyteriaanse kerk, waar hij ouderling was. In zijn kerk wordt deze Lunar Communion nog elk jaar herdacht.

Aldrin heeft hier destijds geen ruchtbaarheid aan gegeven, mede omdat de NASA nog in een juridische strijd verwikkeld was met de notoire atheiste Madalyn Murray O’Hair, die aanstoot had genomen aan het feit dat de bemanning van de Apollo 8 uit het bijbelboek Genesis had gelezen.

Allereerst wil ik alle lezers van deze weblog nog een Zalig Paasfeest wensen!

Wijziging
In het vervolg op een eerdere log was ook deze Pasen weer een wijziging in de pauselijke kledij te zien. Paus Benedictus XVI verscheen voor het uitspreken van de zegen Urbi et Orbi dit keer namelijk opnieuw in een ander gewaad, namelijk in witte mozetta (schoudermantel) met daaroverheen een rijkversierde witte staatsiestola:

Paus Benedictus XVI spreekt de zegen Urbi et Orbi uit

Koorkledij
Een mozetta met staatsiestola vormt de zogeheten koorkledij van de Paus, die gedragen wordt bij niet-liturgische plechtigheden. Normaliter zijn schoudermantel en staatsiestola rood, maar deze keer was de Paus voor het eerst bij deze gelegenheid in het wit te zien. De koorkledij in witte uitvoering werd in vroeger tijden tijdens de Paastijd gedragen en werd vorig jaar al door Benedictus weer opnieuw in gebruik genomen.

Liturgische kledij
Het uitspreken van de zegen Urbi en Orbi deed de Paus met Pasen 2008 echter gekleed in de gewone misgewaden en, naar het schijnt vanwege de regen, ook niet vanaf het balkon van de Sint Pieter.
Met alleen een mozetta en staatsiestola verscheen hij voor het eerst afgelopen Kerstmis. Reden daarvoor bleek dat hij voorafgaand niet in de liturgische gewaden gekleed was, zodat hij ook geen koorkap kon dragen. Vandaag was de Paus wel in de liturgische gewaden gekleed, aangezien hij nu weer voorafgaand de mis op het Sint Pietersplein had opgedragen.

Scheiding
De reden dat hij daarna toch niet met (liturgische) koorkap en mijter voor het Urbi et Orbi verscheen, maar "slechts" in koorkledij, blijkt voort te komen uit het beleid van zijn nieuwe ceremoniemeester, mgr. Guido Marini. Deze wil alles wat niet strikt tot de liturgie in eigenlijke zin behoort, ook daarbuiten houden.
Daarom ontdeed de Paus zich na de mis van alle liturgische gewaden en verscheen hij nu voor de zegen dus in koorkledij, waarin hij bijv. ook staatshoofden ontvangt.
Deze striktere scheiding was bovendien te zien aan het feit dat de hymne Christus Vincit nu tussen de mis en de zegen werd gezongen en niet, zoals voorheen, na afloop van de zegen.

Twijfelachtig
Dit nieuwe beleid klinkt op zich logisch, alleen vraag ik me af of het losmaken van de zegen van de voorafgaande mis in de praktijk wel zinvol genoeg is. In vroeger eeuwen werd de zegen Urbi et Orbi namelijk ook bij anderegelegenheden gegeven, maar tegenwoordig alleen nog met Pasen enKerstmis. Daarnaast vond ikzelf het beeld van de Paus in koorkledij, met mijter en staf, indrukwekkender en herderlijker dan in de wat vorstelijker aandoende koorkledij.
Dit alles dan nog afgezien van het feit dat paus Benedictus sinds zijn aantreden nu bijna elke keer voor de zegen Urbi et Orbi in andere kledij is verschenen. Dat komt de helderheid nu ook niet bepaald ten goede, integendeel…

Zie ook mijn eerdere logs:
- Ornamentele onrust (Kerst 2008)
- De pauselijke staf en andere wisselvalligheden (Pasen 2008)
- Opmerkelijke ornamenten (Kerst 2007)

Gisteren, zondag 20 juli, zijn de WereldJongerenDagen in Sydney afgesloten met een door de Paus opgedragen mis, die door ruim 315.000 voornamelijk jonge gelovigen vanuit de gehele wereld werd bijgewoond:

&nbsp

Deze mis op de renbaan Randwick was het hoogtepunt van een meerdaags programma, dat begon toen paus Benedictus XVI afgelopen dinsdag 15 juli in deze Australische stad aankwam.
Met zo’n 125.000 buitenlandse bezoekers waren deze WereldJongerenDagen het grootste evenement dat ooit in Australixc3xab heeft plaatsgevonden, groter nog dan de Olympische Spelen van 2000.

Liturgische aspecten
Bij deze afsluitende mis vielen wederom enkele liturgische aspecten op: zo was het niet heel fraai dat alle concelebrerende bisschoppen en priesters over hun liturgische gewaden hun identiteitspasjes droegen – het is goed dat er op de veiligheid gelet wordt, maar tijdens de liturgie zouden dat soort dingen niet zichtbaar moeten zijn.

Tijdens de mis werd ook door aboriginals gedanst, een vorm vaninculturatie van oude lokale tradities, waar de huidige Pausdoorgaans vrij sceptisch tegenover staat. Anderzijds stonden op het altaar wel geheel volgens zijn denkbeelden zeven gotisch vormgegeven kandelaars en dito crucifix.

Ook opmerkelijk was dat Benedictus XVI zelf weer (min of meer) de oude vorm van het pallium droeg, zij het met rode kruisjes i.p.v. de zwarte zoals die voor aartsbisschoppen voorgeschreven zijn. Dit "nieuwe" pallium blijkt in gebruik te zijn sinds het feest van Petrus en Paulus op 29 juni j.l.

Ikzelf had liever gezien dat hij in plaats van wederom een "nieuw" pallium, de oude, zo sterk sprekende kruisstaf van de pausen Paulus VI en paus Johannes Paulus II weer terug in gebruik had genomen…

Over 3 jaar
De volgende WereldJongerenDagen zullen in 2011 in Madrid plaatsvinden, een keuze die enigszins opmerkelijk is gezien de aanvaringen die de lokale kerk daar enige tijd geleden heeft gehad met de zich als zeer seculier profilerende Spaanse regering…

Links
- www.wyd2008.org
- www.katholieknederland.nl/wjd2008
- www.jongkatholiek.nl/wjd

Van 14-1 april jongstleden was paus Benedictus op staatsbezoek in de Verenigde Staten. Tijdens deze korte reis vonden diverse zeer opmerkelijke gebeurtenissen plaats.

Bijzonder was dat de paus bij aankomst op vliegvveld Andrews persoonlijk werd verwelkomd door president Bush.

Tijdens de viering in de … op 16 april was de paus gekleed in de pauselijke koorkledij, die hij in ere heeft hersteld en die normaal bestaat uit een roodfluwelen schoudermantel met daaroverheen de rijkversierde pauselijke staatsiestola. Deze keer zagen we echter dat schoudermantel en stola die van roodfluweel waren, maar van witte stof. Dit tijdens de paastijd.